Afscheid van een ‘krantenman in hart en nieren’

Afgelopen vrijdag hebben we onze collega Cor van den Burg de laatste eer bewezen. U kent ‘m misschien nog wel. Zo’n jaar of tien geleden deed hij de redactie van de Zutphense Koerier. Kort, maar heel krachtig. Hij werd naar de streek geroepen, waar Cor was geboren en getogen. Met het Doetinchems Vizier kreeg hij de tijd een onuitwisbare indruk achter te laten.
Een journalist van de oude stempel, die het nieuws van de straat en uit de kroeg haalde. Immer met een bloknootje en een balpen in de handen. Luisterend, noterend. En nooit te beroerd om een anekdote uit de mouw te schudden of een kwinkslag te leveren. Want zo was Cor ook. Een man vol humor die het goede leven niet schuwde. Tijdens een korte vakantie in het Sauerland werd de reus volkomen onverwacht geveld door een hartinfarct.
Cor kende velen en velen kenden Cor. Hij stond met zijn journalistieke ‘poten’ middenin de samenleving. In Zutphen deed hij dat begin deze eeuw net te kort om zich er onsterfelijk te maken. Maar van Doetinchem maakte hij inmiddels dusdanig deel uit, dat de plaatselijke schouwburg Amphion zijn nabestaanden spontaan aanbood de herdenkingsplechtigheid in de theaterzaal te houden. Dat was maar goed ook, want wat wás het druk!
Hij was pas 63. Onlangs spraken we elkaar nog. De verzakelijking en digitalisering van het krantenvak steeds meer beu, zou hij eind maart afscheid nemen. Om nog een beetje voor zichzelf te gaan klussen. ,,De laatste maanden was Cor vaak moe”, sprak zijn vrouw Anneke tijdens de herdenkingsplechtigheid. ,,Hij maakte zich zorgen over de toekomst van ‘zijn’ krant.” Cor was niet de enige. Maar dat is weer een ander verhaal.